Jelle - Over VGSN'ers in de dop

Als er iets niet representatief is voor hoe verhoudingen in de toekomst gaan liggen, is het wel een barbecue voor potentiële leden van de VGSN.

Gelukkig is dit ook nooit het doel geweest van zo’n barbecue, want het doel is meer: laten zien hoe (leuk) de VGSN is. En dat is hopelijk geslaagd! Ik heb daar alle vertrouwen in.

 

De potentiële leden die nu wat verlegen waren, zijn wellicht de schreeuwers van volgend jaar. De mensen met wie je leuk kunt praten, zijn volgend jaar misschien irritante mensen.

En ook: de mensen die wat terughoudend waren, zijn misschien de enthousiastelingen van volgend jaar.

 

Onderstaande uitspraken heb ik gehoord uit de mond van potentiële leden.

-         “Ik ga misschien naar NSN hoor, dus: als je me hier wilt hebben, overtuig me dan maar.”

-         “Zeg, al die activiteiten en zo, die zijn toch niet verplicht, hè?”

Hier ziet de gemiddelde VGSN’er (ik tenminste wel) een snack-houding in. Maar dat zegt denk ik niet zoveel over hoe de mensen die de uitspraken doen, volgend jaar zullen zijn. Zij stellen de vragen ook maar vanuit een ‘buitenperspectief’.

 

Wat ik met de eerste zin van dit stukje dus probeer te zeggen: laten we deze beste mensen niet te hard afrekenen op deze uitspraken, want ze betekenen niet zoveel.

Zodat we op 23 augustus bij Station Nijmegen niet hoeven te denken: “Heb je hem/haar weer. Vindt-ie het nu ineens wel leuk.”

 

Overigens krijgen de intro’s daarna direct de kans te laten zien wat ze voor hun lidmaatschap over hebben, want dan gaat men – hup – op de fiets. Naar Bemmel.