Jacco - Pff, nog maar een week

"Papa, hoe was dat toen we wereldkampioen werden? U was er toch bij?" Een vraag die mijn zoon mij gaat stellen als we later terug rijden van het voetbalveld op een mooie zaterdag. Mijn zoon, die overigens "u" tegen mij gaat zeggen, wordt een voetballer van middelmatige kwaliteit. Natuurlijk in de jeugdelftallen de beste van het team, maar op latere leeftijd zal hij op moeten boksen tegen de jongens die wel een uitnodiging krijgen voor een proeftraining bij jong NEC. Op zaterdagmiddag nemen we samen nog eens de wedstrijd door en zal ik hem, met behulp van een krijtbord, de beschikbare ruimte laten zien die het team niet benut heeft. Op zaterdagavond kijken we een DVD. Uiteraard kiest mijn zoon altijd voor de DVD met daarop het verslag van de gewonnen WK-finale in 2010. De spanjaarden die na 10 minuten op voorsprong komen. Oranje dat daarna over de Spanjaarden heen walst, met 4 doelpunten. Natuurlijk is het commentaar op de DVD ingesproken door Bert van Marwijk.  

Ik betrap me op meer van dit soort gedachten. In mijn hoofd is oranje al kampioen. Voor de tiende keer vandaag huppelt Gio het podium op in Soccer city om de bokaal in ontvangst te nemen. In mijn volgende gedachte neemt Robin van Persie de bal aan met zijn linker grote teen en na een stuiter neemt hij de bal vol op zijn slof om deze in de rechter bovenhoek te jagen. Het mooiste doelpunt van het WK in de 68e minuut van de finale. Ik zie heel Nederland een week lang blij zijn. Iedereen, ook mensen die niet van voetbal houden, weet dat Nederland de beste is.

Maar hup, daar is die andere gedachte. De kraag van mijn oranje t-shirt tussen mijn tanden, twee handen aan het gezicht, misschien een kleine traan. Nee weg ermee. Nederland is wereldkampioen. Morgen kan ik een dag uitrusten, samen met de renners van de tour. Dinsdag feest in Amsterdam en daarna elke middag kijken naar Robert Gesink, want ook daar ben ik van overtuigd, hij gaat de tour winnen.

Jammer is het wel. Elke dag staat in het teken van sport. De laatste dagen kwam het voetbal veelvuldig voorbij in het journaal. Nederland vergeet alles en richt zich volledig op de sport. Helaas, ik doe het zelf ook. Maar niet getreurd, nog maar een week!