'Het is met het koninkrijk van de hemel als met een schat die verborgen lag in een akker. Iemand vond hem en verborg hem opnieuw, en in zijn vreugde besloot hij alles te verkopen wat hij had en die akker te kopen.'
De alv komt er weer aan. Altijd een momentje van spanning, een moment waarbij duidelijk wordt hoe de vereniging tegenover het gevoerde beleid staat, een moment waaruit blijkt hoe betrokken de VGSN tegenwoordig nog is of dat onverschilligheid op begint te komen. Afgelopen zaterdag sprak ik met mensen van het bestuur van Apeliotes, de hockeyvereniging. Bij het uitwisselen van de gebruikelijke geinteresseerde vragen over de verenigingen belandden we bij het gegeven dat we komende donderdag alv hebben. Ik vroeg hoe hoge opkomst zij gemiddeld hadden op alv’s. Aangezien ik wist dat het een sportvereniging met veel passieve leden is wist ik dat het antwoord op deze vraag waarschijnlijk goed voor het zelfvertrouwen zou zijn.
De vorige blog is al van voor de vakantie, dus hoog tijd voor een nieuwe. Ik weet niet hoe dat bij andere mensen gaat, maar meestal heb ik na de vakantie wat opstart problemen. Dat zijn de momenten dat ik denk dat het pensioen echt iets voor mij is. De vrijheid, geen verplichtingen, alleen maar in je stoel zitten. De krant lezen, een wandelingetje maken. Maar helaas dat duurt nog wel even. Het leuke is wel dat je tot je pensioen veelal de kans hebt om dingen te veranderen en beter te maken. De druk die soms op je ligt, betekend ook dat je de kans hebt om voldoening te krijgen uit je werk. In een nieuw jaar zien sommigen reden om hun eigen leven te verbeteren. Ze formuleren concrete doelen of ideeën waar ze mee aan de slag willen.
Afgelopen woensdag zat ik met een thesaure onder het genot van een kop koffie hevig te discussieren over de VGSN. Zelf ben ik best tevreden over hoe het gaat, maar het is nooit verkeerd om dingen nog eens goed te bekijken en te bespreken. Zeker niet nu dat helemaal past in de afgelopen weken met Liselot en de brainstorm van afgelopen maandag. Kom maar op met die reflectie!
Afgelopen dinsdagavond was het zover. We hadden een afspraak met Liselot. Een afspraak deels voor coaching en deels voor de gezelligheid. Het begon allemaal met de trein, aangezien we bij haar thuis in Houten hadden afgesproken. We hadden afgesproken om iets eerder te vertrekken aangezien de treinen bij Driebergen niet reden. Dus wij in de trein naar Den Bosch, om vervolgens de sprinter naar Houten te pakken. Daar aangekomen raakten we het spoor enigszins bijster. Of nouja, het spoor niet, want het station was nog in zicht, alleen raakten we enigszins gedesorienteerd door een ietwat onhandige kaart van Houten bij het station.
Vorige week vrijdag mocht ik het meemaken: de eerste dies als een amicaal. En ondanks dat de blog van meneer de thesaurier dit onderwerp al behandelde, ga ik er ook wat over zeggen. Ik vond het namelijk nogal wat. Allereerst kwamen we (dat zijn meneer de praeses en ik) natuurlijk te laat. Zoals de VGSN-afvaardiging dat schijnbaar vaker doet. Dit laatkomen leverde jaloerse blikken op van mensen die al een uur met een leeg glas champagne in hun hand stonden te wachten in de rij voor de fotograaf en zich dan ook danig verveelden. Dat was een goeie zet dus. Maar ook wij moesten er uiteindelijk aan geloven en op de foto worden gezet. Met het nodige gedoe en geneuzel van de fotograaf.
Vanochtend had ik weer college van een docente die ik aan de ene kant bewonder en aan de andere kant nooit zou willen zijn. Ze spreekt acht talen, woont in Amsterdam en treint zodoende elke dag op en neer, heeft een kind en is actief betrokken bij de Occupy-beweging. Ze is zo iemand die je op zaterdagmiddag een vraag stuurt en waar je dan een kwartiertje later een antwoord op hebt. Dit geldt ook voor de zondag (een schande uiteraard).
Afgelopen weekend was het dan zover. Senaat Adequaat stuurde voor het eersteen afvaardiging in de vorm van Deborah en ondergetekende naar een amicale dies. Wageningen vierde haar 47e verjaring en ter ere van dit heugelijke feit mocht de VGSN-TQ langs komen om lekker te eten, te speechen en te feesten.
De installatie-alv en het installatie-weekend liggen inmiddels alweer een dikke week achter ons. Een aparte week voor mij. Met terugwerkende kracht moet ik stellen dat ik waarschijnlijk tijdens de alv een keelontsteking had, en tijdens het installatie-feest deze flink heb getest. De consequentie was dat ik nog dieper in de lappenmand terecht kwam waar ik voor de alv al een beetje in lag te woelen. Uiteindelijk ging mijn stem er zo op achteruit dat ik twee dagen als een zwijgende monnik heb geleefd. Aan de ene kant vervelend, aan de andere kant ook interessant om eens mee te maken. Ik werd er heel rustig van, niet alleen in mijn uitlatingen –want ik zei niets meer- maar ook in mijn hoofd.
Voor degenen die het nog niet gemerkt hebben: mijn dagelijks leven, mijn agenda en mijn planning draait nu nog maar om één datum. Alle activiteiten, afspraken en andere bezigheden zijn in mijn hoofd ingedeeld in twee delen: het deel vóór, en het deel na 2 november. Woensdag 2 november is namelijk de grote dag, het moment suprême. Dan heb ik namelijk een tentamen. En wel het tentamen waar ik nog heel lang voor moet studeren. Het tentamen dat ik eigenlijk twee jaar geleden al had moeten halen, maar daar jammerlijk bij faalde en twee keer een 5,0 haalde. En vorig jaar kon ik het tentamen niet maken. Rest mij nog één enkele kans. Want anders. Anders moet ik drieduizend euro uit mijn mouw schudden volgend jaar. Extra.
Iemand moet het doen. Beginnen over de herfst. In de aankomende VAAS zal het ook wel genoemd worden (waarbij props en kudo's voor het filmpje trouwens).
Maar goed, die komt pas donderdag op zijn vroegst dus ik heb de primeur!
Vanochtend op de fiets besefte ik hoe fijn de herfst is. Een lekker windje die de bladeren doet ritselen, die op hun beurt in allerlei mooie kleuren naar beneden dwarrelen. De sneeuwdrap, de snijdende wind, de onafwendbare kou, die horen bij de winter en dat duurt gelukkig nog even. Nee, de herfst is nog wel een acceptabel seizoen. Niet te koud, maar al wel een lekkere sjaal om je nek. Nog geen sinterklaasstress, maar al wel de pepernoten. Heerlijk.
Bas Kortmann heeft het er al jaren over. Internationalisering. Dat het zijn stokpaardje is mag geen geheim heten. Maar hoe is dat nu in de praktijk te brengen. Stages in het buitenland en studies in het buitenland zijn deels te stimuleren door de zogeheten Erasmusbeurs. Maar dat geldt niet voor een gereformeerde studentenvereniging. In het kader van het teruglopende aantal intro's hebben we min of meer besloten het heft in eigen handen te nemen. Hoe? Zo!
Het is inmiddels alweer even geleden. Maar Edward en ik hebben de BHV cursus gevolgd. Dit klinkt niet zo spannend, maar schijn bedriegt. Om te beginnen was het tijdstip al aardig spannend, want we werden om 8:30 uur verwacht achter het linnaeusgebouw. Daar ik geen beta ben voor mij redelijk onbekende grond maar gelukkig vond ik het en was ik nog op tijd ook. Het eerste deel was prima te doen, we oefenden wat met ontruimen en leerden hoe je moest voelen of er brand achter een deur was, een koud kunstje voor ons. Maar daarna kwam het deel waar we voor vreesden. Zelf kijk ik niet zo graag naar programma’s als ingang oost. Ook Edward is op zijn zachtst gezegd geen fan. Maar helaas moesten we er aan geloven, het E.H.B.O gedeelte.
Constitutieborrels lijken eigenlijk op een verjaardag. Net als voor een verjaardag was ik afgelopen woensdag een beetje zenuwachtig. Net als op een verjaardag hoor je dat er zoveel mogelijk mensen komen (hoe meer mensen, hoe meer kadootjes je immers krijgt, net als op een verjaardag). En net als op een verjaardag word je gefeliciteerd, terwijl je eigenlijk niet zo goed weet waarom.
Vriendlief heeft de propedeuse glansrijk gehaald en dus bevond ik mij gisteren in de Hooglandse Kerk in Leiden om daar te aanschouwen hoe hij zijn krabbeltje ging zetten op een toch enigzins waardeloos stukje papier. En ik heb mij geamuseerd.
We staan weer het begin van een nieuw jaar, de intro´s zijn aspirant-lid, het introweekend is achter de rug en we zijn hopelijk allemaal een beetje bijgeslapen. Het begin van het jaar staat altijd bol van integratieactiviteiten en gezellige bezoekjes door de aspirant-leden. Ook wij als de senaat mogen er weer tegenaan. Een aftrap met de opening van het academisch jaar kan nooit kwaad. Verder de komende tijd kennismaken met het nieuwe bestuur van NSN in de vorm van een BBQ, samen met de o.t. besturen van afgelopen jaar, een informatieavondje voor de aspirant-leden en donderdag natuurlijk alweer de eerste verenigingsavond in de vorm van een rondfietsmaaltijd en soos! Een goede vorm om de aspirant-leden in een wat natuurlijkere habitat te leren kennen.
Van enthousiasme overstromen. Hebt u dat wel eens gehad? Dat u iets moest vertellen omdat u er zo enthousiast over was? Toen u een nieuwe kamer aangeboden kreeg of toen u een nieuwe telefoon mocht uitzoeken. En die ene keer dat u een te gek verjaardagsfeest had. Of die keer dat de VGSU op bezoek was in Nijmegen en ze aan iedereen vertelden in hoe zo’n mooie stad wij wonen.
De aftrap van de VGSN themablog ligt uiteraard in handen van de themagroep wereld 2.0. Zeven mensen die dagelijks youtube en facebook afstruinen voor de nieuwste ontwikkelingen op internetgebied. Koningin Beatrix sprak in haar kerstspeech van 2009 over de korte berichten die mensen in deze tijd naar elkaar zenden. Het gevaar schuilt in het niet zien van de ander, korte snelle teksten waarin men elkaar niet meer persoonlijk kent. Deze themagroep probeert het tegendeel te onderzoeken. Wat heeft wereld 2.0 ons gebracht waar we beter door zijn geworden?
Na enkele colleges Kerkgeschiedenis en een rondje Wikipedia zal ik jullie wat vertellen over de helft van de grondslag van de Vereniging van Gereformeerde Studenten te Nijmegen Thesaurum Quaeritans, namelijk: de "Drie Formulieren van Eenheid" (statuten, art. 1.2).
Mijn vader en moeder komen allebei uit het Groningse land. Aan tafel hadden ze wel eens onderonsjes in het Gronings. Ik begreep er altijd maar weinig van, een moeilijk accent dat voor een normale Nederlander onverstaanbaar is. Op familiedagen sprak iedereen met dit accent. Na zo'n dag betrapte ik mezelf op het inslikken van de laatste lettergreep van elk woord en deed ik verwoede pogingen om zo snel mogelijk weer normaal Nederlands te spreken. Door het accent dacht ik altijd dat Groningen een achtergesteld stuk Nederland was. Een deel dat een eigen dialect heeft en daarom niet bij de rest van Nederland hoort. Die gedachte werd vergroot door de dieseltrein die door het Groninger platteland reed en de boerderij waar mijn oom woont.
Zoals onze trouwe twitterfans inmiddels weten is Takkie Manfred helaas niet meer bij ons. Gelukkig neemt onze visionaris haar taak altijd serieus en heeft ze tot het laatste toe goed voor hem gezorgd. Haar treft dan ook in geen enkel opzich blaam. Onze grote vrienden van Karpe Noktem hebben hem gevonden maar ze mochten Takkie wel dus ook zij worden niet verdacht.
Wie de laatste aanblik van onze Takkie Manfred (bijnaam: ‘Mannie’) mee wil maken, kan dit doen door het onderstaande filmpje te bekijken.
Tijdens het opschonen van mijn harde schijf kwam ik in de map Videobewerking. Tot mijn grote schrik vond ik daar een 1,5 uur durende opname van een reisje naar Stockholm. Het gaat om een reis met Ryanair, 30 euro, 2 personen heen en weer. Wouter en ik reisden af en hebben daar een film geschoten. Kijk via onderstaande link naar de korte versie. Wil je meer zien, kom dan een keer langs.
.png){kind=small}
.png)