Geschreven zo, 01/11/2009 - 15:49 door HansH
Vorige week stond ik veelvuldig op het balkon. Op zich niet gek als de mussen van het dak vallen, maar ik stond er met een andere reden. Mensen kijken. De vierdaagse heeft mij naast vele optredens en bezoekjes van allerlei mensen vooral kijkmomenten gebracht. Op mijn balkon is er geen andere mogelijkheid dan te staan, een stoel past gewoonweg niet. Drie personen op het balkon is al veel. Toch is het altijd gezellig op het balkon. We hebben allerlei mensen bekeken. Strompelende wandelaars die 50km in de benen hebben, opvallende rockmuziekliefhebbers die een bezoekje aan het tegenoverliggende rockcafe brachten en snachts dronken lui die de weg naar huis probeerden te vinden. En niemand zag ons. Mensen kijken is leuk. Het leukste is nog als je mensen ziet blunderen.
"Papa, hoe was dat toen we wereldkampioen werden? U was er toch bij?" Een vraag die mijn zoon mij gaat stellen als we later terug rijden van het voetbalveld op een mooie zaterdag. Mijn zoon, die overigens "u" tegen mij gaat zeggen, wordt een voetballer van middelmatige kwaliteit. Natuurlijk in de jeugdelftallen de beste van het team, maar op latere leeftijd zal hij op moeten boksen tegen de jongens die wel een uitnodiging krijgen voor een proeftraining bij jong NEC. Op zaterdagmiddag nemen we samen nog eens de wedstrijd door en zal ik hem, met behulp van een krijtbord, de beschikbare ruimte laten zien die het team niet benut heeft. Op zaterdagavond kijken we een DVD.
Het WK. En Nederland doet het goed! Zes wedstrijden gewonnen; zes wedstrijden mocht we vrolijk en blij van de Bazalea naar huis fietsen. (Of vijf voor mij. Omdat ik Nederland Japen vierde met onze amicale vriendjes, broertjes en zusjes). De heenweg naar de Bazalea is deze weken elke keer weer spannend. Elke wedstrijd loopt de spanning nog hoger op en gisteren was de laatste minuut voor mij bijna teveel. Oei, ik kan altijd slecht tegen die spanning. Maar oei wat is het leuk.
'Onze jongens’ doen wat ‘onze jongens’ in ’98 niet konden. Voor ‘Onze jongens’ is er een kans om ’74 te herhalen en om de uitslag dit maal ten goede te keren.
Als er iets niet representatief is voor hoe verhoudingen in de toekomst gaan liggen, is het wel een barbecue voor potentiële leden van de VGSN.
Gelukkig is dit ook nooit het doel geweest van zo’n barbecue, want het doel is meer: laten zien hoe (leuk) de VGSN is. En dat is hopelijk geslaagd! Ik heb daar alle vertrouwen in.
De potentiële leden die nu wat verlegen waren, zijn wellicht de schreeuwers van volgend jaar. De mensen met wie je leuk kunt praten, zijn volgend jaar misschien irritante mensen.
En ook: de mensen die wat terughoudend waren, zijn misschien de enthousiastelingen van volgend jaar.
Onderstaande uitspraken heb ik gehoord uit de mond van potentiële leden.